ਥਿਤੀ (ਮਹਲਾ ੫)

ਗੁਰੂ ਅਰਜਨ ਸਾਹਿਬ

ਇਸ ਪਉੜੀ ਵਿਚ ਪਾਤਸ਼ਾਹ ਦਸਵੀਂ ਥਿਤ ਤੋਂ ਇਨਸਾਨੀ ਦੇਹ ਦੇ ਦਸ-ਦੁਆਰ ਸਿਮਰਤੀ ਵਿਚ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹੋਏ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਪ੍ਰਭੂ-ਪਿਆਰ ਭਾਵ ਨਾਮ ਵੱਸਣ ਕਾਰਣ ਦੇਹੀ ਦੇ ਦਸ-ਦੁਆਰ ਕਾਬੂ ਵਿਚ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੰਤੋਖ ਪੈਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਅਜਿਹੀ ਕਿਰਪਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਸਾਡੇ ਕੰਨ ਜਗਤ ਪਾਲਕ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਜਸ ਸੁਣਨ ਲਈ ਉਤਾਵਲੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਸਾਡੇ ਨੇਤਰ ਦਿਆਲੂ ਕਿਸਮ ਦੇ ਸਾਧ-ਜਨਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸਾਡੀ ਜੁਬਾਨ ਸਦਾ ਉਸ ਬੇਅੰਤ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਗੁਣ-ਗਾਇਨ ਵਿਚ ਮਸਤ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਮਨ ਸਦਾ ਉਸ ਵਿਧਾਤਾ ਦੇ ਖਿਆਲ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਸਾਡੇ ਹੱਥ-ਪੈਰ ਪ੍ਰਭੂ ਪਿਆਰੇ ਦੇ ਸਾਖਸ਼ਾਤ ਸਰੂਪ ਸਾਧ-ਜਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਪਾਤਸ਼ਾਹ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਦੇਹੀ ਦੇ ਤਮਾਮ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਅਜਿਹਾ ਉੱਦਮੀ ਸੰਜਮ ਤਦ ਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਜੇਕਰ ਪ੍ਰਭੂ ਪਿਆਰੇ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਵੇ ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਪਿਆਰ ਦੀ ਪਾਤਰਤਾ ਲਈ ਨਾਮ-ਸਿਮਰਨ ਹੀ ਇਕੋ-ਇਕ ਸਾਧਨ ਹੈ।