ਸਲੋਕ ਸੇਖ ਫਰੀਦ ਜੀ

ਸੇਖ ਫਰੀਦ

ਇਸ ਸਲੋਕ ਵਿਚ ਬਾਬਾ ਫਰੀਦ ਜੀ ਸਮਝਾ ਰਹੇ ਹਨ ਕਿ ਰੱਬੀ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਸਬਰ-ਸੰਤੋਖ ਦਾ ਜੀਵਨ ਬਸਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮਨੁਖ ਆਪਣੇ ਤਨ-ਮਨ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਧ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਭਾਵ ਉਹ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਦੀਆਂ ਪਰਮਾਰਥਕ, ਆਰਥਕ, ਸਮਾਜਕ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਵਿਚ ਡੋਲਦੇ ਨਹੀ ਹਨ, ਸਗੋਂ ਸਬਰ ਅੰਦਰ ਰਹਿੰਦਿਆਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਸਥਿਤੀਆਂ ਦਾ ਖਿੜੇ ਮੱਥੇ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਦੁਖ ਨੂੰ ਵੀ ਦਾਤ ਸਮਝਦੇ ਹਨ। ਸਬਰ ਵਾਲਾ ਸੁਭਾਅ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਕਰ ਕੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਵਿਸ਼ੇ-ਵਿਕਾਰਾਂ ਵਾਲੇ ਪਾਸੇ ਨਹੀ ਭਟਕਦਾ।

ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਨੋਅਵਸਥਾ ਬਹੁਤ ਉੱਚੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਮਨ ਅਤੇ ਸੁਰਤ ਕਰਕੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰੱਬ ਦੀ ਨੇੜਤਾ ਮਾਣਦੇ ਹਨ। ਇਸੇ ਰੱਬੀ ਅਨੁਭਵ ਸਦਕਾ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਹਰ ਸਮੇਂ ਅਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ’ਤੇ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦਿਆਂ ਸਬਰ-ਸੰਤੋਖ ਵਾਲਾ ਜੀਵਨ ਬਤੀਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇਕ ਵਡੀ ਵਡਿਆਈ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਆਪਣੇ ਨਿਮਰ ਸੁਭਾਅ ਕਾਰਣ ਇਹ ਆਪਾ ਨਹੀ ਜਣਾਉਂਦੇ ਭਾਵ ਰੱਬੀ ਰਜਾ ਵਿਚ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹਿੰਦਿਆਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਏ ਰੱਬੀ-ਮਿਲਾਪ ਦੇ ਅਨੁਭਵ ਨੂੰ ਦੂਸਰਿਆਂ ਸਨਮੁਖ ਜਣਾਉਂਦੇ ਨਹੀ ਹਨ।