ਅਲਾਹਣੀਆ (ਮਹਲਾ ੧)

ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਸਾਹਿਬ

ਇਸ ਪਦੇ ਵਿਚ ਜਗਿਆਸੂ ਆਪਣੇ ਸੰਗੀ ਜਗਿਆਸੂ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਸੰਗਤ ਰੂਪ ਵਿਚ ਜੁੜਨ ਲਈ ਸੱਦਾ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹੈ ਤਾਂ ਕਿ ਉਹ ਮਿਲ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸੱਚ-ਸਰੂਪ ਪਿਆਰੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਨਾਮ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਨ।

ਉਸ ਦਾ ਵਿਚਾਰ ਹੈ ਕਿ ਕਿਸੇ ਦੇ ਤੁਰ ਜਾਣ ’ਤੇ ਰੋਣ ਕੁਰਲਾਉਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਬਲਕਿ ਪ੍ਰਭੂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਨਿੱਜੀ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਨ ਦੀ ਜਰੂਰਤ ਹੈ। ਇਸ ਵਿਛੋੜੇ ਨੂੰ ਮੇਟਣ ਲਈ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਯਾਦ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਵਸਾਉਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ।

ਫਿਰ ਦੁਹਰਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਯਾਦ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਵਸਾ ਕੇ ਉਸ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਰਾਹ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰ ਲਈ ਜਾਵੇ। ਭਾਵ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਦਾ ਤਰੀਕਾ ਪਤਾ ਕਰ ਲਿਆ ਜਾਵੇ। ਕਿਉਂਕਿ ਅਖੀਰ ਸਭ ਨੇ ਹੀ ਉਸ ਕੋਲ ਜਾਣਾ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲਣਾ ਹੈ।

ਜਿਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਜੀਵ ਨੂੰ ਦੁਨੀਆਂ ’ਤੇ ਭੇਜਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਹੀ ਉਸ ਜੀਵ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਬੁਲਾ ਲਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਉਸ ਦੇ ਹੁਕਮ ਵਿਚ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਭਾਵ ਕਿਸੇ ਦੇ ਤੁਰ ਜਾਣ ’ਤੇ ਰੋਣਾ ਕੁਰਲਾਉਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਹੈ। 

ਤੁਰ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਕੀਤਾ ਸੀ ਤੇ ਜੋ ਵੀ ਉਸ ਦਾ ਫਲ, ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਜਾਂ ਹਾਸਲ ਸੀ, ਉਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਹੁਣ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਇਸ ਹੁਕਮ ਜਾਂ ਭਾਣੇ ਅੱਗੇ ਅਸੀਂ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ, ਭਾਵ ਸਾਡਾ ਰੋਣਾ-ਧੋਣਾ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਨਿਯਮ ਨੂੰ ਬਦਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।

ਇਸ ਕਰਕੇ ਜਗਿਆਸੂ ਆਪਣੇ ਸੰਗੀ ਜਗਿਆਸੂ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਆਉ, ਮਿਲ ਕੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਨਾਮ ਰੂਪ ਸੱਚ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੀਏ, ਭਾਵ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਵਸਾਈਏ।