ਸਲੋਕ ਸੇਖ ਫਰੀਦ ਜੀ

ਸੇਖ ਫਰੀਦ

ਇਸ ਸਲੋਕ ਵਿਚ ਬਾਬਾ ਫਰੀਦ ਜੀ ਇਕ ਅਜਿਹੀ ਇਸਤਰੀ ਦੀ ਹਾਲਤ ਬਾਰੇ ਦੱਸਦੇ ਹਨ, ਜਿਹੜੀ ਏਨੀ ਅਵੇਸਲੀ ਰਹੀ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਭਰ ਜੁਆਨੀ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦਾ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਸਾਥ ਨਹੀਂ ਮਾਣਿਆ। ਫਿਰ ਜਦ ਉਹ ਵਡੀ ਉਮਰ ਦੀ ਹੋਈ, ਬੁੱਢਾਪਾ ਆਇਆ ਤਾਂ ਉਹ ਪਤੀ ਦਾ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਸਾਥ ਮਾਣੇ ਬਿਨਾਂ ਹੀ ਮਰ ਮੁਕ ਗਈ। ਪਰ ਜਦ ਉਸ ਨੂੰ ਕਬਰ ਵਿਚ ਦਫਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਪਛਤਾਵੇ ਕਾਰਣ ਰੋਂਦੀ ਕੁਰਲਾਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸਮੇਂ ਸਿਰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦਾ ਪਿਆਰ ਕਿਉਂ ਨਾ ਮਾਣ ਸਕੀ।

ਬਾਬਾ ਫਰੀਦ ਜੀ ਜਵਾਨ ਇਸਤਰੀ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਲੈ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਮਨੁਖਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਹੜੇ ਜੁਆਨੀ ਵਿਚ ਰੱਬ ਦੇ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਚੱਲਦੇ ਤੇ ਇਸਲਾਮੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅਨੁਸਾਰ, ਅਖੀਰ ਜਦੋਂ ਰੱਬ ਦੀ ਦਰਗਾਹ ਵਿਚ ਜਵਾਬ ਦੇਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਮਿਲਣ ਵਾਲੀ ਸਜ਼ਾ ਤੋਂ ਘਬਰਾ ਕੇ, ਪਛਤਾਵੇ ਵਿਚ, ਚੀਕ ਪੁਕਾਰ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।