ਸਲੋਕ ਸੇਖ ਫਰੀਦ ਜੀ

ਸੇਖ ਫਰੀਦ

ਇਸ ਸਲੋਕ ਵਿਚ ਬਾਬਾ ਫਰੀਦ ਜੀ ਦੱਸ ਰਹੇ ਹਨ ਕਿ ਜੇ ਕੋਈ ਕਿਸੇ ਬੰਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਕੱਟ ਕੇ ਦੇਖੇ ਤਾਂ ਉਸ ਵਿਚੋਂ ਭੋਰਾ ਭਰ ਵੀ ਲਹੂ ਨਹੀਂ ਨਿਕਲੇਗਾ। ਇਸ ਕਥਨ ਤੋਂ ਹੈਰਾਨੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਲਹੂ ਬਿਨਾਂ ਤਾਂ ਕੋਈ ਜੀਵ ਜਿੰਦਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਫਿਰ ਇਹ ਕਿਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ?

ਇਸ ਸਲੋਕ ਦੀ ਦੂਜੀ ਤੁਕ ਵਿਚੋਂ ਗੱਲ ਸਪਸ਼ਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਵਿਚ ਦੱਸਿਆ ਹੈ ਕਿ ਜਿਹੜੇ ਸਰੀਰ ਰੱਬ ਦੇ ਰੰਗ ਵਿਚ ਰੰਗੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਇਕਮਿਕ ਹੋ ਗਏ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਭੋਰਾ ਭਰ ਵੀ ਲਹੂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਸੋ, ਸਪਸ਼ਟ ਹੈ ਕਿ ਇਥੇ ਬਾਬਾ ਫਰੀਦ ਜੀ ਉਸ ਮਨੁਖ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਜਿਹੜਾ ਰੱਬ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। 

ਪਰ ਇਹ ਸਲੋਕ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਇਕ ਸਵਾਲ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਲਹੂ ਤਾਂ ਹਰ ਜੀਵ ਵਿਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਲਹੂ ਸੁਕ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਜਿੰਦ ਹੀ ਨਹੀ ਰਹੇਗੀ। ਫਿਰ ਬਾਬਾ ਫਰੀਦ ਇਸ ਸਲੋਕ ਰਾਹੀਂ ਕੀ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਣਗੇ? ਦਰਅਸਲ ਇਥੇ ਬਾਬਾ ਫਰੀਦ ਜੀ ਭੇਦ ਰੂਪ ਵਿਚ ਲੋਭ/ਲਾਲਚ ਰੂਪੀ ਲਹੂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਇਸ ਭੇਦ ਨੂੰ ਅਗਲੇ ਸਲੋਕ ਵਿਚ ਗੁਰੂ ਅਮਰਦਾਸ ਸਾਹਿਬ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਖੋਲਦੇ ਹਨ।