ਸਲੋਕ ਸੇਖ ਫਰੀਦ ਜੀ

ਸੇਖ ਫਰੀਦ

ਇਸ ਸਲੋਕ ਵਿਚ ਬਾਬਾ ਫਰੀਦ ਜੀ ਇਕ ਅਜਿਹੇ ਮੁਸਲਮਾਨ ਬਾਰੇ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ, ਹੇਠਾਂ ਵਿਛਾਉਣ ਲਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕੱਪੜਾ ਵੀ ਰਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਤਾਂ ਕਿ ਹਰ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਨਮਾਜ਼ ਅਦਾ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕੇ ਤੇ ਕਿਤੇ ਉਸ ਕੱਪੜੇ ਬਾਝੋਂ ਨਮਾਜ਼ ਹੀ ਨਾ ਖੁੰਝ ਜਾਵੇ। ਇਸ ਨੇ ਇਸਲਾਮ ਦੀ ਬੁਨਿਆਦੀ ਸ਼ਰਤ, ਸਾਦਗੀ ਪਸੰਦੀ, ਵਜੋਂ ਗਲੇ ਸੂਫੀਆਨਾ ਸਾਦਾ ਲਿਬਾਸ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਦੇਖਣ ਨੂੰ ਬੜਾ ਹੀ ਸ਼ਰੀਫ, ਗੁਣੀਜਨ ਅਤੇ ਧਾਰਮਕ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਇਸ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਦੂਜਿਆਂ ਦਾ ਨੁਕਸਾਨ ਕਰਨ ਦੇ ਵਿਚਾਰ ਚੱਲਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਮੂੰਹੋਂ ਬੜੀਆਂ ਹੀ ਮਿੱਠੀਆਂ ਪਿਆਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਬਾਬਾ ਫਰੀਦ ਜੀ ਸਮਝਾ ਰਹੇ ਹਨ ਕਿ ਅਜਿਹੇ ਬੰਦੇ ਦਾ ਮੁਸੱਲਾ, ਨਮਾਜ਼ਾਂ ਤੇ ਸਾਦਗੀ ਆਦਿ ਸਭ ਕੁਝ ਹੀ ਝੂਠ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਦੇਖ ਕੇ ਤਾਂ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਬੜੇ ਸ਼ਰੀਫ ਅਤੇ ਭਗਤ ਹਨ ਪਰ ਅਸਲ ਵਿਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਅਗਿਆਨਤਾ ਦਾ ਹਨ੍ਹੇਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪ ਵੀ ਗੁਮਰਾਹ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਉਲਟ ਰਾਸਤੇ ਉਤੇ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਅਸਲ ਵਿਚ ਧਰਮੀ ਇਨਸਾਨ ਉਹੀ ਹੈ, ਜਿਹੜਾ ਅੰਦਰੋਂ ਤੇ ਬਾਹਰੋਂ ਸੱਚਾ ਹੋਵੇ।