ਸਲੋਕ ਸੇਖ ਫਰੀਦ ਜੀ

ਸੇਖ ਫਰੀਦ

ਇਸ ਸਲੋਕ ਵਿਚ ਬਾਬਾ ਫਰੀਦ ਜੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜਿਹੜਾ ਫਕੀਰੀ ਲਿਬਾਸ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਸ ਗੋਦੜੀ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿੰਨੇ ਹੀ ਟਾਂਕੇ-ਤੋਪੇ ਲਗਾਏ ਹੋਏ ਹਨ। ਜਿਥੋਂ ਵੀ ਉਹ ਫਟਦੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਹੀ ਉਹ ਹੋਰ ਤੋਪੇ ਲਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਹੋਰ ਨਾ ਫਟੇ। ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੂਹ ਦਾ ਅਜਿਹਾ ਕੋਈ ਬੰਦੋਬਸਤ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਭਾਵ, ਗੋਦੜੀ ਨੂੰ ਟਾਂਕੇ ਲਾ ਕੇ ਪਾਟਣ ਤੋਂ ਬਚਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਪਰ ਰੂਹ ਨੂੰ ਅਜਿਹਾ ਕੋਈ ਟਾਂਕਾ ਨਹੀਂ ਲਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਕਿ ਉਹ ਸਰੀਰ ’ਚੋ ਨਾ ਨਿਕਲੇ।

ਬਾਬਾ ਫਰੀਦ ਜੀ ਅੱਗੇ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਭਾਵੇਂ ਕੋਈ ਕਿੱਡਾ ਵੀ ਸਾਧਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤਪੱਸਵੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਕੋਈ ਪਹੁੰਚਿਆ ਹੋਇਆ ਸ਼ੇਖ ਦਰਵੇਸ਼ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਸਾਰੇ ਹੀ ਆਪੋ-ਆਪਣੀ ਉਮਰ ਜਾਂ ਵਾਰੀ ਦੇ ਹਿਸਾਬ ਨਾਲ ਇਸ ਜਹਾਨ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ। ਕੋਈ ਵੀ ਇਥੇ ਸਦੀਵੀ ਤੌਰ ਪਰ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਸਭ ਨੇ ਜਾਣਾ ਹੀ ਜਾਣਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਬੰਦਗੀ ਅਤੇ ਨੇਕੀ ਦੇ ਰਾਹ ਉੱਤੇ ਚਲਦਿਆਂ ਸਮੇਂ ਦੀ ਸਹੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।