ਸਲੋਕ ਸੇਖ ਫਰੀਦ ਜੀ

ਸੇਖ ਫਰੀਦ

ਬਾਬਾ ਫਰੀਦ ਜੀ ਨੇ ਇਸ ਸਲੋਕ ਵਿਚ ਅਜਿਹੇ ਲੋਕਾਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ ਹੈ, ਜਿਹੜੇ ਰਾਜਸੀ ਅਤੇ ਆਰਥਕ ਤਲ ਉੱਤੇ ਏਨੇ ਤਾਕਤਵਰ ਸਨ ਕਿ ਜਦ ਉਹ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਦੇ ਸਨ ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਨਗਾਰੇ ਵੱਜਦੇ ਸਨ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰਾਂ ਉੱਤੇ ਛਤਰ ਤਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ। ਇਥੇ ਹੀ ਬਸ ਨਹੀਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਅਤੇ ਮਾਣ-ਸਨਮਾਨ ਵਿਚ ਸ਼ਹਿਨਾਈਆਂ ਵਜਾਈਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਸਨ ਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਗਾਉਣ ਵਾਲੇ ਵੀ ਉਸਤਤਿ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਛੰਦ ਆਦਿ ਗਾਉਂਦੇ ਸਨ। 

ਪਰ ਵੇਖੋ ਫਿਰ ਇਕ ਦਿਨ ਉਹ ਸਮਾਂ ਆਇਆ ਜਦੋਂ ਏਨੀ ਤਾਕਤ, ਸ਼ਾਨੋ-ਸ਼ੌਕਤ ਅਤੇ ਐਸ਼ੋ-ਇਸ਼ਰਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਉਹ ਲੋਕ ਅਖੀਰ ਕਬਰਾਂ ਵਿਚ ਜਾ ਕੇ ਸਦਾ ਦੀ ਨੀਂਦੇ ਸੌਂ ਗਏ। ਉਥੇ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਕੱਲੇ ਦਫਨਾ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕੋਈ ਵੀ ਸਕਾ-ਸੰਬੰਧੀ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਯਤੀਮ ਹੋਣ। ਬਾਬਾ ਫਰੀਦ ਜੀ ਸੁਚੇਤ ਕਰਦਿਆਂ ਸਮਝਾ ਰਹੇ ਹਨ ਕਿ ਮਾਣ-ਸਨਮਾਨ ਤੇ ਸ਼ਾਨੋ-ਸ਼ੌਕਤ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸਾਜੋ-ਸਮਾਨ ਬਸ ਚਾਰ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਹੀ ਗੱਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਇਥੇ ਕੁਝ ਵੀ ਸਦੀਵੀ ਨਹੀਂ ਹੈ।