ਸਲੋਕ ਸੇਖ ਫਰੀਦ ਜੀ

ਸੇਖ ਫਰੀਦ

ਇਸ ਸਲੋਕ ਵਿਚ ਬਾਬਾ ਫਰੀਦ ਜੀ ਸਮਝਾ ਰਹੇ ਹਨ ਕਿ ਕੁਦਰਤ ਵਿਚ ਕੁਝ ਵੀ ਕਦੇ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ ਤੇ ਹਰ ਸਮੇਂ ਕੁਝ ਨਾ ਕੁਝ ਬਦਲਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਬਾਬਾ ਫਰੀਦ ਜੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਦ ਰੁੱਤ ਬਦਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਬਨਸਪਤੀ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਕਾਂਬਾ ਛਿੜ ਜਾਂਦਾ ਹੋਵੇ। ਦੇਖਦੇ ਹੀ ਦੇਖਦੇ ਪਤਝੜ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਸਾਰੀ ਬਨਸਪਤੀ ਰੁੰਡ-ਮਰੁੰਡ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਭਾਵ ਪੱਤੇ ਆਦਿ ਝੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਕੁਦਰਤ ਵਿਚ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਤਬਦੀਲੀ ਹੀ ਤਬਦੀਲੀ ਹੈ ਤੇ ਸਥਿਰਤਾ ਕਿਸੇ ਪਾਸੇ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਮਨ ਉਦਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅਜਿਹਾ ਕਿਉਂ ਹੈ ਕਿ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਕੁਝ ਵੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਾਥ ਨਿਭਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਹਰ ਪਾਸੇ ਏਨੀ ਨਾਸ਼ਮਾਨਤਾ ਕਿਉਂ ਹੈ?

ਇਸ ਨਾਸ਼ਮਾਨਤਾ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਮਨੁਖ ਨੂੰ ਚੇਤੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਦੇਖ ਜੁਆਨੀ ਜਦ ਬੀਤ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਅੰਗ-ਪੈਰ ਸਿੱਥਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਬੁੱਢੇਪੇ ਦੇ ਆਉਣ ਕਰਕੇ ਸਰੀਰ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮਨੁਖ ਪਾਸੋਂ ਆਪਣੀ ਦੇਹੀ ਤਕ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੰਭਾਲ ਹੁੰਦੀ। ਫਿਰ ਇਕ ਦਿਨ ਉਹ ਸਮਾਂ ਵੀ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਦ ਉਸ ਨੂੰ ਮੌਤ ਆ ਦਬੋਚਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਬਹੁਤ ਜਰੂਰੀ ਹੈ ਕਿ ਮਨੁਖ ਹਰ ਸਮੇਂ ਆਪਣੀ ਹਰ ਸਮਰੱਥਾ ਦੀ ਸਹੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਕੇ ਰੱਬੀ ਮਿਲਾਪ ਦੇ ਰਾਹ ਪਵੇ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਖੁੰਝਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਲਾ ਮੁੜ ਹੱਥ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ ਤੇ ਸਮਾਂ ਪਾ ਕੇ ਸਭ ਕੁਝ ਬਦਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।