ਮਹਲਾ ੫ ਗਾਥਾ

ਗੁਰੂ ਅਰਜਨ ਸਾਹਿਬ

ਕੁਦਰਤ ਦਾ ਕਾਦਰ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਪੂਰਨ ਸੀ, ਅੱਜ ਵੀ ਪੂਰਨ ਹੈ ਤੇ ਅੱਗੋਂ ਵੀ ਪੂਰਨ ਹੀ ਰਹੇਗਾ। ਉਸ ਦੇ ਵਿਪਰੀਤ ਕੁਦਰਤ ਦੇ ਅਸੂਲ ਵਿਚ ਪਲ-ਪਲ ਤਬਦੀਲੀ ਵਾਪਰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਕੱਲ੍ਹ ਸੀ, ਅੱਜ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਜੋ ਅੱਜ ਹੈ, ਕੱਲ੍ਹ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ। ਕੁਦਰਤ ਵਿਚ ਕੁਝ ਵੀ ਸਦੀਵੀ ਨਹੀਂ ਹੈ।

ਇਸ ਕੁਦਰਤ ਵਿਚ ਆਵਾ-ਗਵਣ ਹੈ, ਜਨਮ-ਮਰਨ ਹੈ ਤੇ ਵਾਧ-ਘਾਟ ਹੈ। ਮਨੁਖ ਇਸ ਵਾਧ-ਘਾਟ ਤੇ ਨਫੇ-ਨੁਕਸਾਨ ਦੇ ਹੀ ਰੋਣੇ ਰੋਂਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।

ਇਸ ਬਦਲਣਹਾਰ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਅਬਦਲ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇਖਦਾ। ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਵਿਚ ਜਿਕਰ ਹੈ: ਜਿਮੀ ਜਮਾਨ ਕੇ ਬਿਖੈ ਸਮਸਤ ਏਕ ਜੋਤਿ ਹੈ॥ ਨ ਘਾਟਿ ਹੈ ਨਾ ਬਾਢਿ ਹੈ ਨ ਘਾਟਿ ਬਾਢਿ ਹੋਤ ਹੈ॥ ਨਫੇ-ਨੁਕਸਾਨ ਦਾ ਕਰਤਾ ਅਤੇ ਭਰਤਾ ਉਹੀ ਪੂਰਨ-ਪੁਰਖ ਹੈ ਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਪ੍ਰੀਤ ਪਾਉਣ ਤੇ ਆਪਣੇ ਦੁਖ ਨਿਵਾਰਣ ਦਾ ਮਾਧਿਅਮ ਕੇਵਲ ਤੇ ਕੇਵਲ ਸਾਧ-ਸੰਗਤ ਹੈ।